In de val in Naracoota

Miljoenen jaren geleden stond Zuid-Australië onder zeewater. Het was een relatief ondiepe zee met heel veel leven erin. Dat leven stierf af en toe en liet een dikke laag krijt achter tot soms wel 70 m dik. Als gevolg van daling van de zeespiegel in combinatie met het omhoog duwen van land door het tegen elkaar aanschuiven van continenten kwam deze krijtlaag boven zeeniveau te liggen. Als gevolg van zure regen loste dat krijt her en der op en werden er grotten (caves) gevormd. Soms zaten daar ook gaten in aan de bovenkant. Bij Naracoota zijn grotten gevonden, waarin tot circa 50.000 jaar geleden dieren in zo’n gat vielen waar ze niet meer uit konden klimmen. Dat konden sommige roofdieren zoals de Tasmaanse duivel wel, dus voor hun was dit een gedekte tafel.

Uit deze botten heeft men meer dan 1000 diersoorten weten te reconstrueren. Uit deze reconstructie blijkt dat de diversiteit van diersoorten 50.000 jaar geleden vele malen groter was dan circa 40.000 jaar geleden. Idem vergeleken met nu. Voorbeeld: 40 soorten kangeroes toen, nu nog maar 4. Het grote uitsterven van diersoorten in Australië is dus niet iets van recente datum maar moet ergens tussen 50.000 en 40.000 jaar geleden hebben plaats gevonden.

Onze gids kwam zelf niet met een verklaring van oorzaken, dus toch maar eens nagevraagd wanneer de eerste mensen in Australië zijn aangekomen. Dat blijkt terug te dateren te zijn tot circa 48.000 jaar geleden. Toen kwamen wat nu Aboriginals worden genoemd naar Australië (vanuit India/Afrika) en bekend is dat ze met bush fires op dieren jaagden en land ontgonnen voor landbouw. Onduidelijk is of dit de enig mogelijke oorzaak is, of dat er andere oorzaken zijn voor deze teloorgang van veel soorten in minder dan 10.000 jaar.

Het is fascinerend om in de grotten fossielen van dieren te zien die 50.000 jaar geleden voorkwamen. Er is ook een hal gebouwd waar de wereld van 50.000 jaar geleden met toen voorkomende dieren is nagebootst. Heel bijzonder en prachtig gedaan met geluid, en af en toe wiebelende dieren.

De in de grotten van honger en dorst gestorven dieren ondergingen een vreselijke dood maar hebben voor ons wel een schat aan informatie achtergelaten over hun voorkomen en hoe ze leefden. Hieronder wat foto’s van gereconstrueerde dieren:

Schermafbeelding 2018-01-13 om 08.17.55

Dit enorme dier was een marsupial, een zoogdier dat haar jongen in een buidel op de buik draagt. De kangeroe behoort ook tot de groep. Het bovenstaand afgebeelde dier was vegetarier.

Onderstaand een foto van een uitgestorven kangeroe, dat met zijn/haar lange voorpoten vooral blad van bomen en struiken at. Het regelmatig platbranden van vegetatie (Aboriginals schenen dit om de 7 jaar te doen) kan het dier de kop hebben gekost.

Schermafbeelding 2018-01-13 om 08.18.24

Johan en Mieke vanuit Melbourne.

PS: Dit is de laatste pagina van het blog, morgen stappen we het vliegtuig in om via Hongkong weer naar huis te vliegen. Tot kijk in Nederland!

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Emoe parade in “Little Desert”

Wij waren gewaarschuwd: “Pas op voor “bull ants” en slangen als je de “Little Desert” ingaat”. “Bull ants” zijn joekels van mieren die zowel agressief zijn als gemeen kunnen steken. “Neem ook voldoende water mee, en ook een goede kaart als je desert ingaat om te wandelen”.

Er is een kampeerplek op de rand van de “Little“ Desert”. We wilden wel eens een rustige camping met weinig mensen. Dus op 1 januari na het ontbijt naar de natuur kampeerplaats onder het plaatsje Kiata gereden. Dat is een natuurcamping met alleen een toilet, wat bankjes en een “shelter” voor als het weer uit de hand loopt. Geen receptie, geen douche, wel veel zand, lekker warm, en heel veel dieren waaronder een guana van ruim 1 meter. Die lag lekker op een boomtak te zonnen. Guana’s zijn vegetariërs, net als wij, dus daarvan niets te vrezen.

Wij hadden al wel eens een emoe (emu in het Engels) van veraf in het veld gezien en pas nog op de weg: hij stak vlak voor ons over, gelukkig reden wij niet te hard zodat het net goed ging. Maar we wilden ze graag van wat dichterbij zien en volgens verschillende mensen was dit “the place to be”.

Onze auto was opgesteld in de bosrand aan de rand van een groot grasveld dat bijna tot aan de horizon reikte. We hadden net onze lunch op toen een volwassen emoe uit een bosrand het gras opstapte, gevolgd door nog een volwassen exemplaar en als derde duidelijk een jong dat zijn ouders scherp volgde. Met onze verrekijker konden we ze prachtig zien. Daarna kwamen en nog 2 families het veld op met hun parmantige manier van stappen. Zie foto hieronder.

Emoes zijn aparte dieren, onder andere, omdat de vaders voor de kleintjes zorgen, niet de moeders! Je moet ze niet van dichtbij benaderen en vooral vermijden dat je tussen ouder en jong terecht komt. Dan vallen ze aan en kunnen met hun scherpe klauwen ernstige verwondingen veroorzaken. We voelden ons helemaal eerste rang zitten aan de rand van het veld vanuit de auto. Helaas dook er plotseling een andere auto op die nogal luidruchtig langs kwam rijden, en weg waren alle emoes.

Schermafbeelding 2018-01-04 om 10.39.19

Schermafbeelding 2018-01-04 om 10.39.59

Circa 1,5 uur voor zonsondergang begonnen de kangeroes aan hun voorstelling op het veld. We telden 4 families met allemaal ook kleintjes, soms nog in de buidel van de moeder. Dat zijn overigens ook geen lieverdjes, als ze zich bedreigd voelen houden ze je met hun voorpootjes vast, waarna ze met hun achterpoten met nagels zo scherp als messen je voorkant openrijten. Zo vechten ze onderling ook wel eens een machtsstrijd uit.

De volgende ochtend nog voor het ontbijt een wandeling gemaakt in de woestijn. Dit keer klopte de kaart wel, maar toch voor de zekerheid onze GPS er maar bij meegenomen.

Ook weer veel kangeroes op het “emoe veld”, maar inmiddels kijken we daar al lang niet meer van op!

 

 

Klein leed en andere wetenswaardigheden

We maken heel veel fantastische dingen mee,

johan
Ra ra, wie is daar?

maar…

Vliegen

Ze landen bij voorkeur op je lippen, in je oren, in je neus of op je wimpers. Ze kunt ze wegjagen, maar ze zijn erg vasthoudend tot de dood erop volgt. Australië is vergeven van de vliegen. Zelfs aan het zeestrand stikt het ervan. We hebben er op mijn rugzak wel eens 100 geteld tijdens een wandeling. Doodslaan heeft geen zin, voor elke vlieg die je doodslaat staan tientallen klaar om in te vallen. In het binnenland zoals in de woestijn schijnt het nog erger te zijn. Daar moet je een soort van voile aan je hoed hangen omdat ze anders met honderden op je gezicht proberen te landen. Buiten eten is dan ook onmogelijk. Of dat komt door een verstoord ecosysteem of een andere oorzaak heeft heb ik niet kunnen achterhalen. Overlast van vliegen wordt hier als een gegeven beschouwd.

vliegen

Kort voor zonsondergang verdwijnen ze gelukkig, dan denk je: even rust; vergeet dat maar want dan komen de mozzies.

Mozzies

Australiers zijn een lui volk, zeggen ze zelf. Ze zijn zelfs zo lui dat ze woorden zoveel mogelijk afkorten, dat scheelt energie om te spreken, zo noemen ze zich geen Australians/Australiers maar Aussies. Mensen uit Nieuw-Zeeland zijn Kiwi’s. Mosquito’s (muskieten, muggen) zijn dus mozzies. Tegen zonsondergang, maar soms ook al eerder, vallen ze aan. Zorg dat je dikke kleren aan hebt, want door flanel of katoen steken ze heen. Wat ook helpt is “Bushmaster”, dat de gifstof Deet bevat plus een geurstof die muggen afstoot. Veel Aussies lopen altijd rond met een spraybus met dat spul in hun zak of tas.

 

Mieren

Mieren heb je hier van heel kleine tot mega grote mieren. Rode en zwarte mieren, maar ook een kruising van rood en zwart. Hun steken zorgen voor jeukende bulten, waarvan het een paar dagen duurt voordat die wegtrekken. Vaak nestelen ze ondergronds maar soms ook boven de grond met heuvels tot 1,5 meter hoog. Ze lopen overal, tot zelfs op het strand tref je ze aan.

mieren
Mierenhoopje, tweemaal zo hoog als Mieke, na de foto snel verkast!

Spinnen

Australië heeft de giftigste spinnen ter wereld. Ze komen ook in de stad voor. Een beet van een dergelijke spin kan ook voor mensen dodelijk zijn. Ze zijn haast niet te onderscheiden van “gewone” spinnen. Oppassen dus met die beestjes. We inspecteren onze slaapplek dan ook elke avond op ongewenst bezoek….

 

Slangen

Australië staat ook heel hoog op de ranglijst van giftigste slangen ter wereld. We hebben pas 2 exemplaren (brown snakes) in het wild gezien; ze lagen te zonnen. Een ranger (soort van boswachter) die ons rondleidde wees ons erop, pas toen zagen we ze. Ze lagen maar een paar meter van het pad af. “Over deze 2 maak ik me geen zorgen” zei de ranger, “wel over het feit dat er hier normaal 3 liggen en ik weet niet waar de derde uithangt, als jullie het goed vinden loop ik het pad wel even voorop”. Wij vonden dat wel goed. Overigens heeft hij ons ter plekke nog eens uitgelegd hoe met ontmoetingen met slangen te handelen. Is eigenlijk heel simpel: niet op gaan staan, niet plagen of uitdagen. Doe een of meer stappen terug en maak veel herrie, daar houden ze niet van. Simpel toch?

slang

Kangeroes

De eerste kangeroes die we zagen waren dode kangeroes. Ze worden massaal aangereden op de wegen, waar veel Aussies in een moordend tempo overheen jakkeren.

Daarna hebben we ze ook veel in het wild gezien variërend van kleine rock wallaby’s tot hele grote. Pas nog vroeg in de ochtend rond 06.00 kwam een kanjer de weg oversteken. We reden gelukkig maar ca. 50 waar 100 is toegestaan. Kort erop kwamen er nog 2 achteraan. Daar had ik ook op gerekend: ze zijn bijna nooit alleen. Aussies hebben geen probleem met het slachtveld dat dagelijks op de weg onder de kangeroes wordt aangericht: stereotiep commentaar: dit betekent dat er genoeg zijn. Dat lijkt ook inderdaad wel zo te zijn, want we hebben er inmiddels al heel veel gezien: van kleine rock-wallaby’s tot grote joekels.

kangeroe levend

Kamelen

Kamelen zijn in het verleden door de Engelsen ingevoerd voor het transport van spullen door de Australische woestijnen. Daarbij ook mensen uit Afghanistan omdat die om wisten te gaan met die lastige dieren. Toen gemotoriseerd verkeer opkwam zijn er kamelen los gelaten en gewoon de woestijn ingejaagd. Er lopen er nu circa 1.000.000 van rond. Elk jaar worden er meer dan 100.000 vanuit helikopters dood of halfdood geschoten. Ook vanuit jeeps met mitrailleurs erop. Aboriginals zijn op dit soort praktijken niet erg gesteld ondanks dat zij er het meeste last van hebben. De kamelen drinken en/of vernielen hun waterbronnen en ze vreten alles kaal, zodat het ecosysteem instort. Het zijn vooral grote boeren die klagen dat wilde kamelen hun oogsten beschadigen. De grootste boerderij schijnt overigens circa 1.000.000 ha te beslaan. We zien wel eens kuddes koeien lopen van meer dan 500 exemplaren bij elkaar.

 

Wilde honden

Er staat een fence/hek dwars door Australië met een lengte van circa 5.000 km. Deze honden doden schapen maar ook dieren die van oudsher in Australië thuis horen zoals de wombat, een nogal dutsig beest, dat alleen maar kan hard rennen en verder eigenlijk maar één verweer heeft tegen wilden honden: zijn harde buts/achterwerk. Hij gaat er vandoor en de hond achter hem aan. Hij laat de hond heel dichtbij komen en dan komt de truc: op volle snelheid trekt hij plotseling aan de noodrem zodat de hond op het knalharde achterwerk van de wombat botst. Dat gaat zo hard dat de hond soms zijn nek breekt of, als hij geluk heeft, alleen zijn kaak.

Het ministerie van natuurbeheer zet ook massaal veel vergiftigd vlees in de bossen om het aantal wilde honden binnen de perken te houden. Niet iedereen vindt dat een goede oplossing maar het probleem is dat er te veel vreemde soorten in Australië zijn geïntroduceerd die de van nature voorkomende dieren dreigen te doen uitsterven.

Konijnen idem dito.

 

Killer whales

Ik heb altijd gedacht dat dit walvissen zijn die mensen aanvallen en opeten. Zie bv het Bijbelse verhaal van Jonas in de walvis. Dit blijkt op zijn minst een onjuiste suggestie in de bijbel te zijn. Na een bezoek aan een museum m.b.t. killer whales is me duidelijk geworden dat deze walvissen met mensen samen werken om andere walvissen te vangen. Het werkt als volgt. Killer whales werken altijd samen tijdens de jacht. Ze splitsen zich op in 3 groepen. De eerste groep jaagt de walvissen een baai in, de tweede groep zorgt dat ze niet op grotere diepte (50-100m) kunnen verdwijnen. De derde groep snijdt ze de pas af. Met veel kabaal lieten ze walvisjagers weten dat er werk aan de winkel was.

Deze voeren dan uit en doodden de walvissen. Daar ging dan een boei aan. De walvisvaarders gingen dan naar huis. De killer whales kwamen dan om de lippen en tongen van de gedode walvissen te eten. De rest vonden ze niet lekker en lieten ze achter. De walvisvaarders kwamen dan de volgende dag terug om de karkassen op te halen. Zij waren alleen geïnteresseerd in lever en vet van de gedode walvissen. Vanuit de historie is bekend dat één en dezelfde killer whale deze groep gedurende circa 30 jaar heeft geleid. Hij is van ouderdom gestorven. Zijn geraamte ligt opgebaard in het museum op een ereplaats in het museum.

Het lijkt erop dat eerste settlers deze wijze van samen jagen met de killer whales hebben overgenomen van de Aboriginals. Zij joegen ook al samen met killer whales om walvissen voor eigen consumptie te doden. Aboriginals geloofden dat killer whales teruggekeerde voorvaderen waren, die de later levende Aboriginal bevolking een handje hielp. Australië is al geruime tijd terug gestopt met het doden van walvissen.

 

Auto rijden in Australië

Een substantieel deel van de Aussies gaat los in het verkeer. Er wordt veel gecontroleerd op snelheid, maar deze Aussies vinden dat je dan ook altijd de maximaal toegestane snelheid moet rijden. Als je bv 80 km/uur rijdt op een smalle tweebaansweg, die omgeven is door hoog gras en/of hoge bomen, waar je 100 km/uur mag rijden dan wordt je dat heel duidelijk gemaakt door bv op 1 meter achter je te gaan rijden. We rijden niet alleen minder hard vanwege overstekend wild maar ook omdat de kwaliteit van de wegen nogal eens te wensen overlaat; we zijn blij dat de uitlaat er nog aan hangt. Op en naast de weg kan veel doodgereden wild liggen, maar dat maakt de echte Aussie niet uit. Die heeft gewoon een stalen frame van soms wel 2 m hoog voorop zijn auto gemonteerd, zodat zelfs een grote kangeroe bij een botsing zijn auto niet beschadigt. Ik kan dus in geval van plotseling overstekend wild of vee (vee dat zelfstandig de snelweg overloopt is geen uitzondering, daar zijn speciale borden voor) niet meteen remmen omdat mijn achterligger dan bovenop ons knalt. Zelfs vaart minderen om af te slaan worden dan een riskante ondernemen. Ik doe dat soms dan maar wel om zo’n Neanderthaler kwijt te raken. Als hij dat geduld niet kan opbrengen haalt hij toch in en moet ik alsnog in de remmen omdat hij je vaak snijdt met inhalen om zijn ergernis te tonen. Ik heb dat ook met andere automobilisten zien gebeuren.

 

Kaarten

Aussies blinken niet uit in het maken van kaarten. Vaak staan locaties niet op de juiste plek op de kaart. Overigens zit daar ook een positieve kant aan doordat we soms leuke plekken vinden die bijvoorbeeld niet op de kaart staan, die mooier zijn dan de wel aangekondigde attracties. Zelfs de Australische Tom-Tom kent soms namen van steden niet en volgt soms een andere weg dan wij voor ons zien. Geen wonder dat zoveel Engelse schepen schipbreuk leden bij het aanvaren van Australie….

2 survivors
Twee overlevenden van een scheepsramp in 1880, de hele kust ligt bezaaid met wrakken

Hoe nu verder?

We hebben nog 2,5 week en zitten momenteel in de Grampions. We hebben net een grote proeve doorstaan door de “Great Ocean Road” te rijden: de Aussies hebben nu na Kerstmis en “Boxing day” inmiddels ook vakantie en dus gaan massaal de weg op en we maken onze borst vast nat. Er komt nu net een hittegolfje langs (dagen van 37 gr. C, elders boven 40 gr. C.) dus alles zit aan de kust. We vluchten de laatste weken nog even het binnenland in. We zijn aangeland op een caravan park, waar we het laatste plekje kregen toebedeeld: wel een uitstekend plekje met schaduw voor ons en de auto, een kampkeuken en een zwembad. Jippie!!!

 

Johan & Mieke

 

 

 

 

Over outlaws, Devonian fish en Aboriginals

 

Soms rijden we over een veel langere dirt-road (onverharde weg) dan we verwacht hadden naar een volgens de folders mooie plek. De verwachtingen worden vaak overtroffen maar soms ook niet… We zijn inmiddels ook zo verwend met spectaculaire landschappen; we zijn gewoon verwende apen!

In Canowindra een boeiend museum bezocht, opgericht rondom een intrigerende vondst: een boer is met z’n bulldozer op een enorme grondplaat gestoten die diagonaal in de grond stak. Daar brak een stuk af met, naar later bleek, fossiele vissen van 360 miljoen jaar geleden. Deze vissen hebben in hun voorste vinnen de botjes van een bovenarm, onderarm en polsgewricht met vingers, plus 3 nekwervels. De ontbrekende schakel in het bewijs dat we onze voorouders toch allemaal uit zee komen! Een vorm van “missing link”. Geologen over de hele wereld komen naar Canowindra om deze vissen te bestuderen. En er ligt nog een rest meer dan 95% onder de grond daar: spannend! Soms komen creationisten daar zelfs op bezoek bij de paleontoloog van het museum om hem van de schepping op één dag te overtuigen en daarmee de evolutieleer te ontkrachten. Vergeefs tot nog toe…….

Devonian fish.x

Verder naar de Abercrombie Caves. Via wederom een spannende tocht met veel haarspeldbochten, waar de tomtom de weg niet kent. De caretaker, een Tsjech van oorsprong, vertelt over een van de meest gevaarlijke slangen die hier zitten. En zegt hij: laat s.v.p. weten waar je naar toe wandelt, er raken hier in Australië nog steeds mensen zoek, zelfs in de Blue Mountains waar de tracks toch duidelijk aangegeven zijn. Er zijn mensen waar nooit meer iets van is gehoord, als het ware opgelost in de Australische leegte, ja hij kon smeuïg vertellen. We zaten in een prachtig ruig bushresort, diep gelegen in een rotsachtig woud met weer veel dieren om ons heen: kangeroes die rustig blijven zitten op 1 m afstand, op de WC een reuze grote spin (toch maar een deurtje verder). Polly de possum (zie: https://en.wikipedia.org/wiki/Common_brushtail_possum) woont met haar jong boven de afzuigkap van de campkitchen: leuke beestjes..

polly de possem

In de gangen van de prachtige limestone grotten hebben outlaws/bushrangers (woudlopers) zich verstopt in de tijd rond 1800-1840. Soms “sympathieke rovers” die vaak alleen van rijke lui stalen. Soms waren kinderen van 15 nog maar ingelijfd bij zo’n “gang”. Er zijn in het naburige Bathurst op één dag door het Engelse leger tegelijk 10 opgehangen. Het was echt wildwest hier.

Later bezoeken we in Gundagai een historisch museum waarin de originele celdeur nog zat van de opgesloten bushrangers met illustere namen als Captain Moonlight en Crazy Ben, de strop van de galg hing er ook nog… Een hele kamer gewijd aan deze boeven (door sommige Australiërs beschouwd als helden), met veel absurde en soms wrede verhalen..

Vanmorgen de wetlands van Tumut bezocht en het valt op: weer een bord met een romantische uitleg over weer een andere Aboriginal-stam die hier hun heilige grond hadden en ceremonieën hielden. Maar ik heb in die anderhalve maand amper Aboriginals gezien! En alle steden en dorpen hebben Aboriginal-namen, ze zijn op veel plaatsen weggejaagd of uitgeroeid. Ik weet dat er onder andere hoog in Queensland (Arnhem land) een afgebakend Aboriginal-gebied is, maar het deugde echt niet wat hier met de Aboriginals gebeurd is. Ze waren waarschijnlijk te versnipperd als nomadisch levende stammen om een vuist te kunnen maken tegen Engeland destijds. Tja, zei Johan en als het de Engelsen niet waren, dan waren het wellicht de Chinezen of Indonesiërs geweest die ze onder de voet hadden gelopen. Zo staat het ook in het boek Homo Deus: zij die kunnen samenwerken grijpen de macht. Daar zit wel wat in.

aboriginal painting

Morgen gaan we de Snowy mountains in, het weer wordt nu elke dag weer een beetje beter, gelukkig. We hopen op geen sneeuw en een lekkere temperatuur.

Van Brunswick Heads tot Cowra

Een stuk gevaren op de Brunswick rivier met Simon, onze gids, om vogels te spotten. Er was plaats voor 15 mensen op de boot, maar wij hadden als enige ingeschreven. Ook een hele “tros” pelikanen gespot.

Ondertussen ook de “toestand” van het land besproken. We zijn inmiddels al wel wat opgeschoten met onze vraagstellingen aan het eind van het vorige bericht na verschillende interviews waarop we steeds heel openhartig wordt gereageerd.

Het lijkt erop dat Australië leidt onder een collectief minderwaardigheidscomplex dat nog stamt uit de koloniale tijd. Destijds werd UK als het centrum van de wereld beschouwd. In Australië woonden alleen maar boeren en arbeiders. Dit lijkt nu te veranderen. Australië is aan het ontdekken dat het de wereld meer te bieden heeft dat alleen melk, boter, leer, steenkool, ertsen, etc.

Australië is hard bezig om zich op cultureel en artistiek gebied te gaan manifesteren en op die manier het collectieve minderwaardigheidscomplex af te breken en te vervangen door een gevoel van eigenwaarde.

Dat heeft echter ook een keerzijde. Op scholen wordt er bij kinderen ingeramd dat ze goed hun best moeten doen op de opleiding om straks financieel in het leven te slagen. “Slagen” wil zeggen dat je een goede baan of eigen bedrijf met een vet inkomen hebt. Als dat niet lukt ben je een sukkel. Dit leidt dan weer tot nogal wat depressieve mensen, hetgeen een deel van het zelfdodingscijfer onder witte Aussies verklaart.

Een andere oorzaak is het hoge zelfdodingscijfer onder jonge Aboriginals. In het verleden heeft Australië met succes een deel van hun cultuur vernietigd en hun land afgenomen. Het niet kunnen omgaan van Aboriginals met alcohol doet de rest. Aussies zijn zich goed bewust van deze vervelende erfenis uit het verleden en lijkt nu oprecht van alles te proberen om daar iets van te repareren. Dat proces is nog in volle gang. In hoeverre er voortgang wordt geboekt is de vraag.

Een ander heel belangrijk punt is klimaatverandering. Ik ben nog geen Aussie tegengekomen die het bestaan van klimaatverandering betwijfelt. Ondertussen wil Queensland nog wel even een nieuwe kolencentrale bouwen en is er sprake van een nieuw te bouwen kolenmijn (Adana project) door een semi-criminele Indiase investeerder, die wil dat Queensland 2 miljard dollar mee investeert. De discussie loopt hoog op. Simon, onze gids van vanochtend, zegt dat “steenkool de brandstof van het verleden is geweest en dat het ongelofelijk stom is om daar nog in te investeren. Maar ja, die stomme politici die het maar niet willen begrijpen dat “Adana” maximaal 1200 banen zal opleveren, terwijl in het toerisme rond Great Barrier Reef nu circa 50.000 mensen werk hebben”.

“Adana” zal grote schade toebrengen aan het Great Barrier Reef. Binnenkort zijn er verkiezingen in Queensland en een politieke aardverschuiving wordt verwacht mede in verband met “Adana”. Ook het recht op euthanasie is een “hot item”. Er lijkt wetgeving te komen die dit mondjesmaat gaat toestaan.

Er lopen naast circa 1.000.000 kamelen ook veel runderen rond in Australie, soms ook gewoon op de highway (snelweg, waar je 100 mag rijden). dat komt doordat afrastering ontbreekt. Het is hier echt lente: lammetjes en veulens die allemaal nog bij hun moeder drinken. Wie gaat er aan de kant:

Wie gaat er aan de kant?

Het was een enorme kudde. Uiteindelijk is dit exemplaar toch van de weg afgegaan.

Verder de spectaculaire Sandstone caves bezocht.

Mieke in the rocks

Hierboven: Mieke “in the rocks”.

Verder nog langs geweest bij Appie, een vroegere vriend van Mieke, die in de heuvels op circa 100km ten westen Sidney woont. We wisten niet of hij nog leefde. Wel wisten we de plaats waar hij 18 jaar geleden is gaan wonen. Er was maar 1 café in het dorp en na koffie met gebak wisten ze ons precies te vertellen waar Appie met zijn zoon woont…

Daarna naar de schitterende Blue Mountains gereden waar we prachtige wandelingen hebben gemaakt met op 1 dag ruim 300 m klimmen en dalen. Daarna Jenolan caves bezocht, erg indrukwekkend. Je rijdt met je auto gewoon de grotten in.

Op weg naar Oberon op 1200 m hoogte in een hagelstorm met zwaar onweer terecht gekomen. Zoveel ijs op de weg dat we moesten stoppen. Gelukkig heeft de vooruit het gehouden. Zie foto van de weg vanuit de auto. Van 30 graden C naar nul graden in enkele minuten. We zagen nog een auto in de greppel liggen, maar de bestuurder gaf aan dat hij “OK” was. We zijn dus maar door geschuifeld door en over het ijs….

Superscherpe haarspeldbochten naar beneden, loeistijl, en zonder ruimte voor tegenliggers. Volgens Mieke zat ze met haar nagels in het dashbord in plaats van erop!

In zwaar weer

Gisteren waren we in jawel: Woodstock. Helaas hebben we net een muziekfestival gemist: dat was afgelopen weekend. Nu in Cowra, waar in de oorlog duizend jappen gevangen zaten. Bij een mislukte ontsnappingspoging sneuvelden er 300 man. Er is nu een Japanse tuin aangelegd. We gaan daar misschien nog even kijken.

Nu we vanuit de bergen weer op begane grond zijn is het prachtig weer: 30-32 gr. C! Hier blijven we nog even want er is meer zwaar weer op komst! Hopelijk aan de andere kant van de bergen: “Great Dividing Range”.

 

 

 

 

 

 

 

Van Theresa dam naar Tenterfield

We hebben inmiddels een goede indruk kunnen krijgen van de outback; eerst de tank goed volgooien en dan honderden km gereden door dor en droog land, een soort “Once upon a time in the West” gevoel: heet, in de verte lijkt er “water” op de weg in de zinderende hitte, niet dus: een echt “fata morgana”. Als je vogels in de verte op ziet vliegen weet je: daar ligt weer een dood dier, vaak een kangeroe, sommige vers en sommige al helemaal ingedroogd.

Beljandos crossing: cowboytypes, inclusief die typische cowboyhoeden en waarschuwingen voor roadtrains: ga aan de kant ze stoppen voor niets en hebben soms 4 a 5 aanhangers, tot 55 m lang zijn ze.

En cactussen, zo groot als bomen, en prachtig rood in bloei… Uiteindelijk: Theresa dam, via de 20 km lange Selma road, campground aan het water. Nee, geen crocs hier en geen stingers, dus lekker even zwemmen en ineens: hap, wordt ik in mijn enkel gebeten door (zoals later bleek) een catfish: 3 schrammen, beetje bloed, niet veel, maar ik schrok wel! Vandaaruit via Lake Maraboon met veel kakatoes en parkieten die uit Johans hand aten , prachtige bloeiende tamarinde bomen naar het Carnarvon Gorge bush resort Takkarakka. Overal sprongen kangeroes rond, zoveel dat we er op een gegeven moment nauwelijks meer van opkeken. Daar hebben we prachtige wandelingen gemaakt door ruig terrein; 5 uur opstaan om de hitte voor te blijven, deze kloof heeft meerdere zijwegen, zoals de Art gallery, een begraafplaats van de Aboriginals met prachtige rotswand beschilderingen, Wards Canyon waar je tot boven een waterval kon klimmen naar een prachtige spelonk in de rotsen, toen naar het Amfitheater waar reuze varens uit de oertijd groeien, en de Moss garden waar “eternal” water uit de rots droop die volgens de eigenaar van Takkarakka meer dan 3.000 jaar nodig heeft om door de rots te sijpelen. Telkens een totaal andere wereld, heel indrukwekkend. In het bush resort waren kort voor onze komst “flying foxes”, oftewel “vliegende vossen”, een soort grote vleermuis met een vossensnuit, neergestreken. Ze maken een hels kabaal, elke ochtend van 4.30-6.30 en s‘avonds van 17.30 tot 19.30. Kennelijk moet er met duizenden steeds opnieuw een nieuwe orde gevonden worden of is Pietje Marietje kwijt, of wil Jantje niet naast Bertje hangen, weet ik veel, maar het was een hels kabaal en ze stinken behoorlijk! Ze hebben geen sonar, ze eten vruchten en nectar, maar geen insecten zoals bij ons.

We zijn daar 3 nachten gebleven en hebben daar ook een track gelopen waarbij we opnieuw vogelbekdieren zagen en, oeps, ineens nam Johan een mooie sprong over een slang die zijn pad kruiste.

Inmiddels zitten we op 890 meter boven zee niveau in Tenterfield. Brr. Het is koud hier, dus morgen vertrekken we en gaan we weer even lager bij de kust kijken in Byron bay, waar zeeschildpadden hun eieren zouden leggen.

Volgende keer over “grey nomads”, de worsteling van Australië met haar steenkool voorraad (Queensland wil zelfs nog een nieuwe kolencentrale gaan bouwen), het rampzalige eten in de restaurants (volledig op vlees gebaseerd), aardige maar ook luidruchtige en zwaarlijvige Aussie’s (diabetes is hier een epidemie), ongezellige stadjes, weinig uitgaansleven, een Amerikaanse leefstijl, in vaak schone publieke toiletten een box om gebruikte spuiten in te doen, nogal wat jongeren aan de “ice”, en als belangrijkste doodsoorzaak van Aussies tussen 14 en 44 jaar: zelfdoding, hoe kan dat in zo’n prachtig dun bevolkt land? We gaan het proberen uit te zoeken!

Net geen natte voeten
Net geen natte sokken door goede samenwerking!

 

Vogelbekdier
Vogelbekdier
Flying foxes
Vliegende vossen (vleermuizen), maken een pokkenherrie en stinken een uur in de wind!

 

 

Medidatie
Meditatie under the rocks

Naar Townsville en Billabong

Kwek tuttut wiet wiet roekoekoe weeehk skiek rut rut rut, op elke plek waar we komen worden we weer door andere vogels gewekt. Zo grappig!

We zijn inmiddels iets naar beneden gegaan en gearriveerd in Townsville, En YES! we hebben het vogelbekdier gespot bij Petterson creek en de Rockwallabi’s gevoederd bij het Granite Gorge National park, prachtige vlinders gezien in Kuranda, en een possum in de campingkeuken betrapt. Het is inmiddels warm, graadje of 30 en we proberen de musqitoes van ons af te houden, lukt niet heel goed, dus we hebben toch maar Deet gekocht voor bushwalkers.

In zee zwemmen is er niet bij want er zijn krokodillen gespot en de stingers, kwallen die je kunnen verlammen of zelfs doden, komen er aan. Sommige caravangrounds hebben alleen een koude buitendouche, maar dat is helemaal niet erg, lekker met deze temperaturen en ja om 19.00 is alles stikdonker dus niemand ziet je staan.

Gisteren waren we bij Jourama falls; een prachtige wandeling /klimpartij over rotsen omhoog en daar ontdekten we een waterval die steeds een trapje af ging en daar had je een zwemplek en weer een en weer een, allerlei betoverende terrassen met zwemplekken, ik ben er gewoon in mijn ondergoed in gesprongen want het was warm!!! Daarna wilden we doorrijden naar Townsville, ach nog even langs Paluma,……slechts 25 km om, even kijken, dachten we……Maar we begonnen te klimmen, te klimmen, steeds hoger, allemaal haarspeldbochten langs een enge afgrond, zagen rotsblokken die met kabels op hun plek gehouden werden omdat ze anders op ons dreigden te vallen, we reden tot in de wolken en tot boven de wolken, we konden slecht 20 km/u rijden totdat we aankwamen in ….Paluma. Prachtig bergdorpje met fantastische wandelroutes maar het was inmiddels al 17.00 en om kwart voor 7 is alles stikdonker, dus we moesten snel een camping of B&B vinden of omkeren, dat werd omkeren dus en doorrijden naar de next campingground bij Saunders beach, zag er in het boek OK uit, maar het bleek een gratis campingground met een koude buitendouche die behoorlijk vol zat, geen internet en onze auto ertussen gepropt.

In Townsville een indrukwekkende stadwandeling langs muurschilderingen gedaan en het Great Barrier Reef Aquarium bezocht wat vooral naast prachtige vissen, koraal, etc. mensen wil onderwijzen hoe om te gaan met het fragiele leven op het reef. Wist je dat koraal een dier is en geen plant? Een soort omgekeerde kwal met tentakels? Wist je dat sommige vissen soms van geslacht kunnen veranderen? Niet alleen vanwege temperatuur maar ook omdat het aangenamer is vrouw te zijn? En dat een vrouwtjes haai die 2 jaar geen man ontmoet toch eitjes legt en zichzelf kloont?

Behoorlijk wonderbaarlijk allemaal, maar het meest was ik onder de indruk van de reusachtige zeeschildpad in het ziekenhuisje daar. Ze was gevonden met verwondingen op haar schild van een bootschroef. Haar schild is haar wervelkolom , 1 op de 1000 eitjes van een schildpad overleeft het tot volwassen dier, misschien zelfs minder. Ze legt er iets meer dan 150. Ze keert altijd terug naar haar geboortegrond waar nu misschien hotels op het strand staan. Ze hielden een transparant potje met een plastic zakje omhoog wat er voor een schildpad precies uitziet als een kwal. Dus veel schildpadden krijgen verteringsproblemen, en stikken in plastic Tranen over m’n wangen: deze ancient mother nog ouder dan onze mensheid wellicht zo te zien lijden. Maar tranen hebben geen zin, we kunnen beter iets doen! Gelukkig worden hier in Queensland vanaf volgend jaar plastic tasjes in winkels verboden.

Vandaag naar Billabong waar je een Casowary kunt zien waarvan er misschien nog maar 1000 in het wild leven, ik weet dat het misselijkmakend zal zijn al die toeristen die met een knuffelende koala op de foto willen, maar mijn nieuwsgierigheid naar weer andere levensvormen die ik nog niet ken/nooit heb gezien, wint het. Na Billabong gaan we het binnenland in weg van de kust waar je toch niet kan zwemmen. Australie is werkelijk een prachtig land!

Schermafbeelding 2017-11-01 om 22.19.14
Even flink kracht zetten en dan op tijd weg!!!!